Afgelopen zaterdag stond de VulkanBike Marathon in Daun op het programma.

Met het complete Olympia Cicli Mountainbike team waren wij naar Duitsland afgereisd om hier aan de start te verschijnen.
De Vulkan Bike Marathon is een mooie maar snelle wedstrijd. Waar we vorig jaar nog tropische temperaturen hadden was het deze keer maar 10 graden en er werd veel regen voorspeld.
Dit jaar was ik toch wel uit op revanche op vorig jaar, door het missen van een pijl al vroeg in de wedstrijd moesten we in de achtervolging op de kopgroep, helaas zagen we de kopgroep niet meer terug en moest ik genoegen nemen met een 5de plaats.

De wedstrijd was op zaterdag en dus moesten we al op vrijdag richting Daun vertrekken. Laat op de middag en vol in de spits duurde de reis helaas wat langer dan verwacht en kwamen we pas rond 8 uur aan in Daun.
Snel mijn startnummer opgehaald en door naar het hotel, om daar nog wat televisie te kijken en vroeg naar bed te gaan.
Bij het ontbijt de volgende morgen regende het nog steeds maar wel minder dan op vrijdag.
In de auto richting Daun vertrokken en daar de spullen klaar gemaakt voor de wedstrijd.
Op de roller onder de paraplu deed ik mijn warming-up, daar merkte ik al dat de benen er vandaag zin in hadden en dat gaf mij in dit toch wat trieste weer toch een goed gevoel. Tijdens de warming-up hield het op met regenen en ging ik snel naar de start.
Ik probeerde er niet te laat heen te gaan omdat ik niet achteraan wilde staan. Gelukkig stonden er nog maar een paar renners en kon ik mooi op de eerste rij plaats nemen.

Tijdens het wachten op het startschot nam ik nog mijn BYE! Energy Shot en niet snel erna klonk het startschot. De eerste 1500 meter waren geneutraliseerd achter de auto toen de wedstrijd werd vrijgegeven draaide we meteen het bos in. Ik probeerde de eerste minuten even mijn gemak te houden om een beetje het ritme te kunnen vinden, maar probeerde wel voorop te blijven om niet al na 5 minuten eruit te zien als zwarte piet. Voorop blijven lukte aardig maar vies werden we zeker. We konden al snel met een groep van 10 man loskomen van de rest. Gedurende de eerste kilometers richting de eerste verzorgingpost was het druk onderweg, doordat we achterop de achterblijvers reden van de 100Km.
De eerste renners probeerde er de hele tijd zo snel mogelijk aan voorbij te komen, ik koos er zelf voor om er wat rustiger achteraan te gaan om zo vroeg in de wedstrijd niet al teveel energie te verspelen.

Op 10 kilometer plaatste ik mijn eerste aanval, we reden bovenop een plateau waar de wind vol van voren kwam. Niemand wou echt rijden en er werdt veel naar elkaar gekeken, ik plaatste hier mijn eerste aanval om te kijken welke sterke renners erop konden reageren en dan hopelijk met een iets kleiner groepje de wedstrijd konden vervolgen.
Er had maar 1 renner antwoord op mijn aanval en we hadden al snel een grote voorsprong op de andere 8 renners. We besloten samen door te rijden en om ste buurt het kopwerk op ons te nemen.

We reden nu ongeveer 40 kilometer samen maar ik merkte dat mijn tegenstander op kop minder hard aan het rijden was, ik nam de kop weer over en hij bleef goed in het wiel zitten. Ik dacht bij mijzelf ik ga gewoon nog een aanval plaatsen, ik rij 5 minuten volle bak en kijk daarna of hij dan nog in het wiel zit en zo ja hoe hij er dan nog bij zit.
Ik nam nog een BYE! Isotonic Pro Gel, koos een goed moment waar ik mijn tempo versnelling kon doen en ging er de volle 100% voor om hem los te rijden. Na een aantal minuten hoorde ik al niemand meer achter mij, geen gepiep van remmen of een ratelende ketting. Ik besloot toch nog even door te rijden en op een wat overzichtelijkere plek te kijken waar hij was. Op een hele steile klim door een weiland zag ik dat hij op ongeveer 50 meter achter mij reed. Dat was mooi, ik kwam boven aan en ging de laatste resterende kilometer’s (35 Km) voor een solo richting de finish.

Doordat we de ronde andersom reden was de lange startklim van vorig jaar een lange afdaling over het fietspad terug richting Daun.
Daar moesten we nog een keer een listig klimmetje op richting de eindstreep daar war ik voor de derde keer dit seizoen de armen in de lucht mocht doen.

De revanche op vorig jaar is zeker gelukt. Ik kwam met een voorsprong van ruim 5 min binnen. Uiteraard is dit een mooie motivatie richting het NK Marathon op 8 Oktober toch weer een erg belangrijk moment. Tijdens deze race wil ik mijn prestatie van vorig jaar verbeteren door dichterbij de top-10 overal te komen dan vorig jaar (16de plaatsoverall, 3de bij de Beloftes).

Op uitnodiging van BYE! in Polen sta ik op 22 September in Kielce (Polen) aan de start bij de Kielce Bike Marathon. Daar ben ik erg benieuwd naar wat voor parkoer we krijgen, na de vorige wedstrijd eerder dit seizoen in Polen verwacht ik dat dit wel een uitdagend parkoer gaat worden.

Sportvoeding:

7x 500 ml BYE! Endurance Booster.
2x BYE! Endurance Bar.
1x BYE! Isotonic Pro Gel.
1x BYE! Energy Shot.
1x BYE! Magnesium Shot.
2x Powerbar HydroMax Gel.
1x SIS Rego Protein Bar.

Saarschleifen Bike Marathon 92 Km.

Een wedstrijd waar ik 2 jaar geleden ook al eens was geweest.
Een mooie wedstrijd in het Saargebied, waar mooie single-track’s een uitdagend parkoer verzorgen. Met een afstand van 92 Km met 2225 Hm was het geen zware wedstrijd op het gebied van klimmen.

Zondag vroeg mijzelf klaar gemaakt voor de wedstrijd. De bidonnen en voeding stonden gereed en zo was ik klaar voor vertrek.
Na het ontbijt op de fiets gestapt richting Mettlach, een kleine 12 Km verderop dus een mooie gelegenheid om warm te rijden. In Mettlach aangekomen de Single-track rondom de finish-arena verkent die we in de wedstrijd ook zouden passeren.
Om 9:15 mochten we plaats nemen in het startvak. Ik was ruim op tijd aanwezig en kon op de eerste startrij plaats nemen.
Na 10 min wachten klonk het startschot en vertrokken we richting het bos. Roel Verhoeven liet er geen gras over groeien en trok direct het hele veld uit elkaar.  We waren al snel met 7 renners los en begonnen aan de eerste afdaling. Ik reed op dat moment op een vierde plek, Roel Verhoeven en Kevin van Hoovels (al twee keer deelnemer aan de olympische spelen) reden met zijn tweeën weg. Ik zat vast achter een renner die het tempo niet kon volgen, hij liet een gat vallen en op een breder stuk passeerde ik hem om vervolgens te proberen terug te rijden naar Roel en Kevin. Dit lukte helaas niet.

In de achtervolging dan maar met 3 andere renners.Ik hield het tempo gedurende de wedstrijd hoog door veel op kop te rijden. Doordat ik 2 jaar geleden hier ook al eens had gereden wist ik waar ik van voren moest zitten om zo als eerste de single-tracks op te rijden. Het lukte ons ook niet om gezamenlijk het gat te dichten op de eerste twee en langzaam aan zagen we ze uit het zicht verdwijnen.
Na 40 Km koers kwamen we aan op de laatste beklimming van de eerste lus, de plek waar het 2 jaar geleden mis ging (mijn ketting brak en in mijn haast om de ketting te repareren raakte ik mijn missing link kwijt, dat werd dus lopen naar de finish). Dit was overigens ook het zwaarste stuk van de wedstrijd. Vanaf de oever van de Saar draaiden we een single-track op om vervolgens in 7 km 200 hoogtemeters  te overbruggen, halverwege moesten we zelfs van de fiets af omdat het zo steil was. Bovenop reden we richting de finish-arena waar we aan onze 2de lus begonnen.

De 2de lus was een ingekorte versie van de eerste, maar de beslissing zou pas vallen bij de laatste beklimming. We reden nog 1 kort lusje om Mettlach heen om vervolgens via een trappen afdaling langs de oever van de Saar aan de laatste beklimming te komen. We waren ondertussen nog maar met zijn tweeën en we probeerde er allebei alles aan te doen om elkaar los te rijden, helaas lukte het mij niet hem te lossen. Op het moment dat de andere renner zijn aanval plaatste kreeg ik stom genoeg te maken met kramp. Ik probeerde er alles aan te doen om te volgen maar probeerde ook meteen goed te doseren zodat  de kramp er niet helemaal in schoot. Ik kwam op 20 meter te zitten en probeerde voorzichtig weer terug te komen in zijn wiel. Het was ondertussen nog maar 1,5 kilometer tot aan de finish. Ik sloot weer aan en nam gelijk de kop over en reed in mijn eigen tempo door. Kennelijk had mijn tegenstander te lang op de limiet gereden. In de laatste kilometer moest hij namelijk passen en zo kon ik onbedreigd naar de finish rijden en de 3de plaats veilig stellen.

Een derde plaats achter Kevin van Hoovels (1) en Roel Verhoeven (2) is een hele nette uitslag waar ik meer dan tevreden mee ben.

Volgende week sta ik aan de start van de Rothaus Bike Giro Marathon.
Een 4-daagse marathon met 3 Etappe’s en 1 tijdrit, die donderdag 10 augustus van start gaat.

 

 

Sportvoeding:

2x Powerbar Hydro gel.
1x Powerbar Performance Smoothie.
1x BYE! Endurance Bar.
6x 500ml BYE! Endruance Booster.
1x 500ml Maxim Carbo Loader.
1x SIS Rego Protein Bar.